Porady Przychodnia, cz. 12: Rzeczy wpływowe; James B. Jordan

„Są cztery małe istoty na ziemi, które są najmądrzejsze z mądrych: mrówki, lud bez siły, a latem przygotowują sobie pożywienie; góralki, lud bez mocy, a w skale budują swój dom; szarańcza, która nie ma króla, a wyrusza w sposób uporządkowany; jaszczurka, którą daje się schwycić w ręce, a można ją znaleźć w pałacach królewskich” (Prz 30,24-28).

Księga Przypowieści 30,21-23 mówi o tym, co się dzieje, kiedy osoba znikoma staje się wielka. Wtedy staje się również nieznośna. Wersety 24-28 z kolei mówią o tym, co się dzieje, kiedy osoba znikoma staje się mądra. Wtedy staje się również wpływowa. Ten fragment Pisma Świętego dostarcza szczególnej mądrości w sferze polityki. Mówi o czterech sposobach, które sprawiają, że słabi stają się silni, a pokorni stają się wpływowi.

Pierwsze dwa przykłady opisują działania ludzi słabych w społeczeństwie, zaś kolejne dwa przykłady dotyczą w szczególności sfery polityki. Po pierwsze, Agur stwierdza, że mrówki są słabe, a jednak latem przygotowują sobie zapasy na zimę. Zastanówmy się na tym, jak mrówki pracują w zespole. Maszerują w szeregu, a każda mrówka niesie do mrowiska zaledwie mały kawałek jedzenia. Mrówki współpracują i nie starają się dokonać zbyt wiele na raz.

Czy kiedykolwiek próbowałeś zatrzymać mrówki w ich marszu do słoika z dżemem? Jeśli położysz na ich drodze jakąś przeszkodę, wtedy na chwilę rozproszą się, ale szybko znajdą nową drogę. Możesz wymieść je miotłą, lecz i tak powrócą za pół godziny. Mrówki są niezłomne.

Mrówki wykazują się mądrością, ponieważ czynią zapasy na zimę. Pokazują, jak przygotować się na przyszłość. Nie bogacą się szybko, lecz raczej pracują po trochu i kumulują bogactwa.

Po drugie, góralki. Góralek to małe zwierzę wielkością podobne do królika miniaturki. Patrząc na góralka, nigdy nie przyszłoby nam do głowy, że robi sobie dom w skałach. W tym jednak przejawia się mądrość góralka, gdyż ukrywa się tam, gdzie nie dopadnie go drapieżnik. Zna swoją słabość i dlatego szuka bezpiecznego schronienia.

Podobnie my powinniśmy szukać schronienia w Skale, którą jest Pan Bóg. Jak góralek musimy rozpoznać własną słabość oraz prosić Boga o obronę przed wrogami. W praktyce oznacza to, że mamy realistycznie patrzeć na świat wokół nas i rozpoznawać kryjące się w nim zagrożenia. Powinniśmy zapewnić ochroną dla siebie i bliskich, a nawet uciekać przed niebezpieczeństwem, kiedy jest to konieczne, lecz przede wszystkim musimy zaufać Skale Naszego Zbawienia.

Po trzecie, szarańcza nie ma króla, a jednak przemieszcza się w sposób uporządkowany. Pojedyncza szarańcza jest mała i słaba, lecz w szyku prezentuje znaczącą moc.

Agur stwierdza, że szarańcza wyrusza w składnym szyku, i dlatego armie szarańczy podbijają narody. Pojedyncza szarańcza nie ma szansy w starciu z człowiekiem, lecz chmara szarańczy z łatwością niszczy całe kraje. Podobnie pobożni ludzie tworzący wspólnotę zyskują na znaczeniu społeczno-politycznym, a nawet są w stanie zawojować całe królestwa.

Sądzę, że odnosi się to przede wszystkim do Kościoła. Głowa Kościoła jest niewidzialna i może się zdawać, że chrześcijanie nie mają króla. Kiedy jednak chrześcijanie jednoczą się i wspólnie działają, wtedy są nie do zatrzymania.

Po czwarte, jaszczurka zamieszkuje w pałacach królewskich, choć jest mała i delikatna. To przykład odwagi i śmiałości. Jaszczurka wszędzie się wśliźnie. Jak prorok, który idzie tam, dokąd chce.

Agur zdaje się sugerować nawet, że jaszczurka została królem. Czy pamiętasz pierwszą jaszczurkę, o której mówi Biblia? To oczywiście Wąż z Ogrodu Eden, który zawładnął światem. Jezus powiedział, że mamy być roztropni jak węże, choć jednocześnie łagodni jak gołębice. Wąż był najbardziej przemyślnym zwierzęciem i przejął władzę nad światem.

Sądzę, że Jakub znał wszystkie te cztery zasady z własnego doświadczenia. Żyjąc w domu Labana, Jakub – jak mrówka – powoli i po cichu gromadził majątek, prosząc teścia o owce i kozły, które ten uważał za poślednie (Rdz 30,32-43). Po jakimś czasie Jakub tak się wzbogacił, że synowie Labana chcieli pozbawić go wszystkiego, co posiadał (Rdz 31,1).

Na wzór góralka Jakub miał świadomość tego, z jakimi drapieżnikami przyszło mu współżyć. Kiedy Jakub usłyszał o zbliżającej się armii Ezawa, wtedy mądrze posłał mu obfite dary oraz zdał się na Boga (Rdz 32,1-34,17). Już wcześniej Jakub oparł głowę na skale i wtedy Bóg dał mu wizję. Później Jakub stwierdził, że skała ta była bramą do Nieba i nazwał ją Domem Boga, czyli Beth-El. Nigdy nie zwątpił w Skałę, jaką jest Bóg (Rdz 28,10-22; 31,13; 35,6-7).

Niestety synowie Jakuba nie stanowili zwartej armii. Kiedy ojciec ich nie widział, wtedy nie współpracowali ze sobą, lecz raczej rzucali się sobie nawzajem do gardeł (Rdz 37). Jednak pod koniec życia Jakub znalazł się w pałacu króla i został doradcą wielkiego władcy (Rdz 47,7-10).

Cztery powyższe przykłady stanowią jedno przysłowie i wskazują na pewien rozwój, a mianowicie na etapy zaangażowania społeczno-politycznego. Zbyt często chrześcijanie ulegają czarowi świata polityki i próbują bezpośrednio i szybko zmienić społeczeństwo i państwo. Ubiegają się o urzędy i piszą petycje, udając, że są lwami i tygrysami. Czasami gdzieniegdzie jest miejsce na takie działania. Jednak przysłowie Agura wskazuje na lepszy, mądrzejszy sposób działania.

Wszystkie wymienione powyżej zwierzęta zachowują ciszę. Czy kiedyś w nocy obudziły cię odgłosy mrówek maszerujących przez spiżarnię? Czy słyszałeś kiedyś głos króliczka? Czy pojedyncza szarańcza wydaje głośne dźwięki? Czy jaszczurka czyni wiele hałasu? Te cztery rodzaje stworzeń penetrują swoje środowisko, lecz czynią to bezgłośnie.

Po pierwsze więc, chrześcijanie mają być jak mrówki – niezłomni i zapobiegliwi. Nie odgryzaj większego kęsa niż możesz pogryźć. Mrówki pracują po trochu, lecz wytrwale. Jeśli chrześcijanie chcą wpływać na społeczeństwo, muszą czynić podobnie.

Po drugie, chrześcijanie muszą być jak góralki. Musimy budować nasz dom na Skale. Jądro Królestwa pozostaje ukryte. Jak góralki możemy wychodzić na żer, lecz nasz dom pozostaje bezpieczną kryjówką. Jeśli przegramy tę czy tamtą bitwę lub potyczkę, to nie wpadajmy w panikę, ponieważ nasz dom jest zabezpieczony.

Po trzecie, chrześcijanie musza być jak szarańcza. Szarańcza nie ma króla, a tym samym nie ma przywódcy, którego można by zabić lub zniesławić. Szarańcza nie wchodzi w otwarty konflikt z istniejącymi strukturami władzy. Kiedy szarańcza atakuje, wtedy w pewnym sensie ignoruje politykę. Łatwo powstrzymać organizację z liderem na czele, która idzie na bezpośrednie starcie z władzami. Wystarczy zlikwidować przywódcę lub oczernić go publicznie. Kiedy jednak brakuje widocznego przywódcy, wtedy siły sprawujące władzę w państwie mają ograniczone opcje w walce z opozycją.

Po czwarte, jeśli chrześcijanie będą naśladować mrówki i góralki oraz postępować jak szarańcza, wtedy znajdą się w miejscach zamieszkiwanych przez jaszczurki, czyli w pałacach królewskich. Zyskają realny wpływ w ośrodkach władzy jak Józef, Daniel czy też Mordechaj. A może nawet zasiądą na tronie.

Kiedy chrześcijanie wykażą się pokorną niezłomnością, o której mówi omawiany fragment, wtedy staną się czterema dostojnymi rzeczami, o których mówią kolejne wersety.

Tłumaczył Bogumił Jarmulak.

Tytuł oryginały: Advice From a Sojourner.

 

Leave a Reply

(Spamcheck Enabled)